BİZ 100 OLDUK AMA

Tam 5 yıl olmuş Pembe Pusula serüvenimiz başlayalı, hatta bitmiş

Herkesin gazeteci olmayı pek sevdiği şehrimizde şehrin ilk ve tek kadın gazetesi olma yolculuğumuz 5 yıl önce tam da bu ay başlamış yine.

Ve ne güzel bir tesadüf ki 100. sayımız tam da kadının adının en çok hatırlandığı Mart ayına denk geldi.

Peki, 5 yılda ne değişti güzel ülkemde?

Daha mı az kadın cinayeti oldu?

Daha mı çok kadın işgücüne katıldı?

Çocuk gelin sayımızda düşme mi görüldü?

Taciz tecavüzler bitti de tecavüzü akıldan geçirmek bile büyük cezalarla yargılanır mı oldu?

Topyekûn öyle bir gelişmişlik seviyesine geldik, haklarımızı korumada öyle geliştik ki dünyanın yaşanabilir ülkeleri arasında mı yer aldık?

Terör mü dediniz? Bu kavram bile neredeyse unutuldu mu yoksa?

Eğitim seviyesine öyle ilerledik ki teknolojiyi dünyaya satar olduk, bilim adamları bizim ülkemizde yaşamak için sıradalar

Trafik mi dediniz? O da ne?

Bizim ülkemizde suç işlenmez, kimse kimsenin hakkına tecavüz etmez, herkes önce karşısındakini düşünür, adaletsizlik, saygısızlık hatta ahlaksızlık doğduğumuzdan itibaren ailede kötülüğü öğretilen kavramlardır.

Çocuklar sokaklarda sadece oynamayı değil, paylaşmayı, yaşamı öğrenir. Saygı duyar insanlara sevgi gösterir yaşı ne olursa olsun.

Benim ülkemde insan her şeyden önemli her şeyden kıymetlidir.

Benim ülkemde insanım mutludur. Ve herkesin mutluluğu için çalışır…

Demeyi ne çok isterdim…

Yazdıklarımı sınırsızca uzatabilmeyi

Ülkemi sayfalar dolusu övebilmeyi

Keşke bu kısacık 5 yılda ülkemde bunların hiç olmazsa birkaç tanesi olabilseydi

Hiç olmazsa biri.

Evet, biz dalya dedik.

100. sayımızı yayınlıyoruz.

Büyüdük, geliştik, kendimize yeni ufuklar açtık.

Yeni konular, yeni okuyucular kattık bünyemize.

Yazdık, yine yazdık, okuduk, yine okuduk

Her gün yeni bir şey öğrendik

Ve her gün ne kadar çok öğrenmemiz gerektiğine şahit olduk.

Ama ülkem her geçen gün geriye gitti.

Değil öğrenmeyi, bildiklerini bile unuttu

Daha fazla kadını öldürdü.

Daha çok çocuk çocukluğunu unuttu.

Taciz tecavüz normalleşti

Kötülük sıradanlaştı

Korku içimize yerleşti

Biz 100 e vardık ama ülkemde iyilik hala bir yere varamadı

Biz 100 olduk ama sayfalarımız hala karanlık

Dalya dedik ama boynumuz bükük

Çünkü biz 100 e gelene kadar çok yol kat ettik ama ülkem o muhteşem tarihini giderek unutmaya başladı

Acıya hüzne alıştı

Daha yazacak çok konu, kişi, haber, öğrenilecek çok bilgi varken

Ülkemde bilgi değerini kaybetti

Tek gerçek insan iken

Ülkemde insan bile yalan oldu

Biz sadece 100 e vardık ama ülkem yolun başındakilerle dolu

Ve üzüldüğüm

Geriye gitmek onların doğru sandığı geleceğin yolu…