İhtiyaç

 

Düşünür oldum, kendimden bile habersiz hangisi daha çok ihtiyaç diye?

Yalnızlık mı, yazısızlık mı? Çokluk mu, yokluk mu?

Hangi ara bulacağım o doğruyu onu da bilmiyorum ya neyse

Yazısız ve yazgısız kalmak en kötüsü sanki

Vakit var diyorum tam bir an

Sonra ne kadar geçiyor hızla zaman diye düşünürken buluyorum kendimi

Kaptırmayayım diyorum akan suya, sabuna, saniyeye

İçimden geçen sesler inanmıyor düşündüklerime.

Rüzgârla yağmur,  yangınla ay arasındayım çoğu zaman

Araf değil bu kırgınlık, zamanı değil derken tam

Üzerime düşen gök gürültülü bir fırtına misali inan

Saklanamayan, korunamayan, kaçamadan var olamayan

Aklı kalmadan akıl almayan.

Karanlığı gecelerde aramadan, güneşi gündüzde bulamadan, bir türlü ışığa ulaşamadan, yana yana yürünür mü bu yollar?

Vakit tamam dendiğinde başlar mı sıfırdan her şey?

Gittiğin tüm yolların başına döner misin sende?

Ne kadar sürer bitti sandığım onca yolu yine gelmem?

Ne kadar sürecektir vardığın yolu yeniden yürümen?

Bitmedi çile bitmiyor yaşam, kara bir delik gibi yutuyor zamanı

Delik büyüdükçe yaşam koştukça, sevinç geçtikçe ölüm yazıldıkça

Toprak çektikçe, elem yürüdükçe, zihin coştukça, kalp kırıldıkça, 

Gözyaşı aktıkça, kulaklar sesi duydukça

Varlığı varlığıyla varoldukça

Yokluğuna ölüm bile ağladıkça

Kim diye diye kollarını sardıkça

Hiç mi bitmez bu yangın söyle Yarab?

 

İhtiyaçla başlar hayat yangınla mı yürür?

Yürek bunların hangisiyle üzülür?

Derler güya kervan yolda düzülür

Bizim yolumuz neden her derde bedel?

 

Devayı canda aramak varken

Neden ruhum benimle gezgin?

Anlamazlar neden sesim

Bu kadar kısıldı durup dururken.

 

Çok yürüdüm çok yol gittim zannederken

Elim neden boş dönerim rüzgârda

Savrulup dururken iyiliklerim

Kendim neden kayboldum karanlıkta?

 

Boş ver cevap aramayı bilmediğin sorulara

Kaybetme zaman yaşamayı unutma

Yaz yazabildiğin, gül gülebildiğin kadar

Biliyorsan hangisi seni iyi eden

Bırak gerisini sen kendi derdine yan...