Suç ve Suçlu Raskolnikov-I

Toplumsal eşitsizlik ve toplumu oluşturan gruplar arasındaki sosyal dengenin bozulması beraberinde sosyal



çatışmaları tetikleyerek bireylerin sahip olma istekleri ve mülkiyet talepleri, meşru olarak sahip olunamayan



şey’e karşı meşru olmayan yöntemlerle sahip olma eylemleri ile sonuçlanarak kanunlar ve ilgili hukuk mevzuatı



çerçevesinde suç olarak sabit görülmektedir. Suç, önce düşünen bir varlık olan insanın zihninde düşünce olarak



var olan bir eylemdir. O halde her şey gibi suç da önce insan zihninde düşünce olarak var olmaktadır ve suçu



yok tan var eden önce insan zihnidir. Her şey önce insan zihninde başlar “düşünüyorum, öyleyse varım” diyen



Descartes’e karşı “düşünüyorum öyleyse suçluyum” diyen bir insanla karşı karşıya kalıyoruz. Düşünce insanı



var ettiği gibi, insanı da suçlu edebiliyor ve “düşünüyorum öyleyse suçluyum”, “düşünüyorum öyleyse yokum”



önermesi ile de düşünen varlık olan insanı karşı karşıya getirmektedir. Düşünen bir varlık olan insan yanlış bir



düşünce sonucunda tasarlayarak, bir başka düşünen varlık olan insanı sahip olma isteği ile canına kastetmesi ile



gerçekleştirilen eylem kanunlar ve ilgili hukuk mevzuatı çerçevesine göre suç kabul edilmektedir. Düşünme



eylemi ile önce insan zihninde başlayan bu eylem suç ile sonuçlanmaktadır.



Suç kelimesini her duyduğum anda aklıma gelen tek şey ünlü Rus yazar Dostoyevski’nin Suç ve Ceza adlı



eserindeki başkahraman karakteri olan Raskolnikov’dur. Hukuk Fakültesi öğrencisi, hayatla ilgili farklı



beklentiler içinde olan dört aydır ev kirasını ödeyemediğinden ev sahibi tarafından mahkemeye verilen,



yoksulluk içinde kıvranan, kendine bakamadığı için hastalanan, paraya ihtiyaç duyduğu için para eden



eşyalarını tefeciye rehine bırakan bir karakter olan Raskolnikov içinde bulunduğu bu ruhsal bunalımlardan



çıkış yolu olarak kendini sıradan insanlardan faklı üstün insan görerek, sıradan insanların kanunlara uyması



gerektiği, üstün insanların kanunları çiğneme hakkının olduğunu, örnek olarak Napolyon’un mevcut kanunları



çiğneyerek yeni kanunları hayata geçirdiğinden hareketle kendisinin de üstün insan olarak içinde bulunduğu bu



yoksulluk ve sefaletten altınları olan topluma zararlı, kan emici bir tefeciyi planlayarak, öldürmek suretiyle



kurtulacağını düşünür ve öldürme eylemini gerçekleştirerek suçunu işler.



İşte bu an’dan itibaren yani tefeci kadını öldürme eylemini gerçekleştirdikten sonra yoksulluk içinde yaşayan



Hukuk Fakültesi öğrencisi olan Raskolnikov, artık toplum önünde asla terk edemeyeceği ve hayatının bundan



sonraki her an’ında peşinden geleceği yeni bir kimliğe ve karaktere bürünmüştür. Bu kimlik ve karakter suçlu



Raskolnikov‘dur. O artık toplum huzurunda herhangi bir insan değildir, bir suçludur. Düşünen bir varlık olan



insan yanlış düşünmesinin sonucunu kanunlar önünde, toplum huzurunda suçlu damgası yiyerek ödeyecektir. O



artık suçlu Raskolnikov olacaktır. “Düşünüyorum, öyleyse varım” diyen Descartes’e karşı , “düşünüyorum,



öyleyse suçluyum” diyecektir suçlu Raskolnikov kendi zihninde düşünerek gerçekleştirdiği öldürme eylemi



sonucunda taşıyamayacağı, bundan sonraki hayatında her zaman peşinden gelecek olan suçlu kimliği ile kendi



düşüncesinde baş başa kalmıştır. Daha önce üstün insan olmak idealiyle gerçekleştirmeyi düşündüğü tefeci



kadını öldürme eylemi yerine, artık öldürme eyleminin sıcaklığı soğumaya başladığı an’dan itibaren gün yüzüne



çıkan gerçeklerle karşı karşıya kalmıştır Raskolnikov. O gerçekte suçlu olduğu gerçeğidir ve suçlu olduğu



gerçeği ile kendisini karşı karşıya getiren de içindeki insani kişiliği, vicdanıdır. Raskolnikov artık vicdanında



suçlu Raskolnikov’u mahkemeye çıkarmıştır. Vicdanının yasaları ve kanunları içinde hesap sormaktadır, kendi



kendine. Üstün insan olarak gördüğü kendine kanunlara karşı gelmeyi uygun gören Raskolnikov, işlediği suç



sonrasında “kendi içinde de kanunların olduğunu, dışımızdaki kanunlardan kaçmaya çalışsak ta “kendi



içimizdeki kanunlardan asla kaçamayacağımızı, kaçışın olmayacağının” farkına vararak vicdanının bir yargıç



gibi işlediği suç ile ilgili vereceği karara teslim edecektir. “hiçbir suçun cezasız kalamayacağını, kalmadığının



” düşünsel olarak farkına vararak kendini vicdanının alacağı karara, yani adalete teslim edecektir. Suçlu



olmanın taşınamayacak yükü karşısında vicdanının sesine kulak veren Raskolnikov pişmanlık duygusu ile



düşüncesinde kendini sorgulamaktadır. Sanık kendisidir, hakim kendisidir, mahkeme kendisidir, her şey



kendisidir adalet için pişman olmak bir sonuç mudur?, bir kurtuluş mudur?, yapılan kötü, yanlış eylem



karşısında insanın kendisini işlediği suç karşısında çektiği vicdan azabı ve taşıyamayacağı yükün sonucunda



kendini affetme ve toplum tarafından affettirmek için yapılan bir savunma mekanizması olarak başvurduğu bir



yöntem midir?, ne derece güvenilirdir?. Bir çeşit vicdanını rahatlatma yöntemi midir?. Vicdan azabı



duyduğunda yapılan kötü eylemin cezasını ödemiş mi olur ? insan(suçlu). Hıristiyanların günah çıkarması bu



eylemin vardığı bir sonuç mudur?. Her suç işleyen suçlu Hıristiyan işlediği suçlar sonucunda günah



çıkarttığında suçu hafiflemiş ve suçlu kimliğinden arınmış mı olur?. Tanrı huzurunda ilahi adalet mi sağlanmış



olur?. Vicdanının sesine bir insan nasıl kulak verebilir, yanlış bir düşünce içindeyken düşüncesinin yanlış



olduğunu ve düşüncesinin bir suça sürükleyeceğinin farkına varamaz mı? düşüncesinin yanlışlığı sonucunda



suç işleyerek suçlu olup ta vicdan azabı çekerek pişman olabilmeyi başaran ve pişman olmayı bilen ve



vicdanının sesine kulak veren düşünen insan.. Vicdan azabı çekmeyi, pişman olmayı, vicdanının sesine kulak



vermeyi biliyor da düşündüğü her şeyin sonucunun ne olacağını ve nereye varacağını neden bilmiyor düşünen



insan?.



kalın felsefeyle



devamı haftaya