Ali Ekber Kumtepe'nin resimleri, peyzajı çağdaş bir dönemde yeniden hayal ediyor. Pastoral sahneler yerine, mekânları boşaltılmış, insan varlığının sadece çitler, yollar, kapılar gibi kültürel kalıntılarla ima edildiği isimsiz harabeler… Bu eserler evrensel, fakat ıssız bir atmosfer uyandırıyor, uzak, belki kaybolmuş bir medeniyeti yansıtıyor.
Kumtepe'nin sahneleri bir yol filminden kareler gibi ama aynı zamanda nostaljiyi veya idealleştirmeyi reddediyor; bunun yerine, insan yokluğuna dair eleştirel, neredeyse distopik bir yansıma öneriyor.
"Ali Ekber Kumtepe'nin kavramsal yaklaşımı, malzeme ve estetik seçimlerinden ayrı düşünülemez. Kalın boya, sıva, kum ve kuru ot gibi organik unsurlar, figürasyon ve soyutlama arasında gidip gelen imgeler oluşturur. Onun tuvalleri hem manzara hem de bir araç haline gelir—üzerinde yürüdüğümüz toprağı yansıtan topraksı yüzeyler. İzleyicinin gözü, onun karma malzeme dokuları—fırça darbeleri, spatula izleri—tarafından sürekli meşgul edilir; bu da onun zihnin boş mekânlarında dolaşmasını yansıtır. Bu yüzey ve derinlik etkileşimi, dinamik, sürekli değişen bir görsel deneyim yaratır.
Kumtepe sürecini, malzemenin sadece bir yüzey değil, katman katman inşa edilen fiziksel bir kütle olarak görüyor. Dış ilhamları -bir film karesi, gündelik bir gözlem- geometrik, yapısal formlara dönüştürüyor. Her katman -ister boya ister müdahale olsun- derinlik inşa eder ve yüzeyi, ışık, gölge ve dokunun ayrılmaz olduğu dinamik bir alana dönüştürür. Onun sözleriyle, her eser, korunan, dönüştürülen ve nihayetinde görünür kılınan şeyin sorgulandığı katmanlı bir varlığa dönüşür." Marcus Graf
